Feiten

Werknemer is per 15 maart 2007 in dienst getreden bij de gemeente Amsterdam (hierna: de gemeente) en was laatstelijk werkzaam in de functie van re-integratieconsultant. Werknemer is onder meer tijdelijk als werkbegeleider ingezet omdat werd geconstateerd dat hij nog niet over de vereiste vaardigheden beschikte om als re-integratieconsultant te werken. De gemeente verzoekt ontbinding op de g-grond. Aan dit verzoek legt de gemeente ten grondslag dat de houding en opstelling van werknemer tijdens het verbetertraject en zijn weigering om aan een passende oplossing mee te werken in de vorm van herplaatsing de onderbouwing vormen voor een verstoorde arbeidsverhouding. Dit moet mede gezien worden in het licht van incidenten die zich in de jaren voor 2020 hebben voorgedaan. Subsidiair stelt de gemeente dat werknemer ongeschikt is voor de functie van re-integratieconsulent. Het ontwikkeltraject waarin werknemer werkzaamheden als werkbegeleider verrichtte, heeft er niet toe geleid dat zijn functioneren dermate verbeterde dat er een reëel uitzicht was dat hij op afzienbare termijn geschikt zou zijn als re-integratieconsulent. Meer subsidiair stelt de gemeente dat er sprake is van een combinatie van bovengenoemde gronden.

Oordeel

De kantonrechter oordeelt als volgt. Naar het oordeel van de kantonrechter is geen sprake van een zodanig verstoorde arbeidsverhouding dat van de gemeente niet gevergd kan worden de arbeidsovereenkomst te laten voortduren. Uit de stukken volgt immers dat de discussie tussen partijen zich in de afgelopen jaren met name richtte op het functioneren van werknemer en of hij zijn functie als re-integratieconsulent (weer) kon uitoefenen. De kantonrechter deelt het standpunt van de gemeente dat werknemer onvoldoende aan het verbetertraject heeft meegewerkt niet. Hij heeft immers vele trainingen gevolgd. Daarnaast is hij, zoals voorgesteld door de gemeente, aan de slag gegaan als werkbegeleider. Weliswaar was dit met tegenzin, maar dat is niet onbegrijpelijk nu werknemer was aangenomen als re-integratieconsulent en hij al vrij snel nadat hij was begonnen te horen kreeg dat hij beter eerst aan de slag kon gaan als werkbegeleider. Bovendien waren er meerdere omstandigheden die het niet gemakkelijker voor werknemer (en de gemeente) maakten, zoals de lockdownmaatregelen en zijn ziekte gedurende een half jaar. Uiteindelijk wilde de gemeente werknemer herplaatsen in de functie van werkbegeleider. Dit heeft werknemer geweigerd omdat hij wilde werken als re-integratieconsulent. Deze houding vloeit voort uit zijn standpunt dat hij wel geschikt is voor deze functie. Er is sprake van een voldragen d-grond. Werknemer is in kennis gesteld en heeft ook voldoende gelegenheid gehad om zijn functioneren te verbeteren, werknemer heeft onder meer bijna een jaar een ontwikkeltraject gevolgd. Uit het feitenrelaas volgt echter dat de gemeente alleen herplaatsing in de functie van werkbegeleider met werknemer heeft besproken en dat werknemer dit heeft geweigerd. Werknemer heeft altijd (ook op de zitting) duidelijk gemaakt dat hij de functie van werkbegeleider echt niet leuk vindt. Het had op de weg van de gemeente gelegen om te onderzoeken of er andere passende functies zijn, maar dit is niet gebeurd. Ook op de zitting heeft de gemeente verklaard geen herplaatsingsmogelijkheden te zien terwijl aannemelijk is dat er voldoende vacatures zijn binnen zo’n grote organisatie als de gemeente en werknemer al heel lang werkt bij de gemeente. De kantonrechter ziet niet in waarom zijn weigering om als werkbegeleider te werken in de weg zou staan aan de herplaatsingsmogelijkheden van werknemer in andere functies. Nu de gemeente onvoldoende aan haar herplaatsingsinspanningen heeft voldaan, terwijl dit een van de vereisten is om een arbeidsovereenkomst te kunnen ontbinden, zal het ontbindingsverzoek worden afgewezen. De gemeente wordt in de proceskosten veroordeeld.