Feiten

Werknemer is op 6 maart 2019 in dienst getreden bij werkgever in de functie van schoonmaker voor de duur van zes maanden. Na afloop is de arbeidsovereenkomst verlengd voor onbepaalde tijd. Werknemer was laatstelijk werkzaam als voorwerker. Werknemer heeft zich op 25 september 2025 ziekgemeld. Partijen hebben vervolgens een eerdere procedure gevoerd, die op 1 december 2025 is geëindigd doordat zij een regeling hebben getroffen. Daarbij is afgesproken dat werkgever het loon weer zou betalen en dat werknemer door de bedrijfsarts zou worden opgeroepen. Op 8 december 2025 heeft de praktijkondersteuner van de arbodienst geoordeeld dat de situatie voornamelijk een arbeidsconflict betrof en geadviseerd eerst een gesprek tussen partijen te voeren. Werknemer was het hiermee niet eens en vroeg een deskundigenoordeel aan bij het UWV. Het UWV concludeerde op 6 februari 2026 dat werknemer leed aan een ernstige psychische stoornis en dat sprake was van geen duurzaam benutbare mogelijkheden. Volgens de verzekeringsarts werd ten onrechte voorbijgegaan aan de psychiatrische problematiek en was werknemer niet geschikt om zijn eigen arbeid te verrichten. Op 4 maart 2026 en 22 april 2026 oordeelde ook de bedrijfsarts dat werknemer niet belastbaar was voor eigen of vervangende werkzaamheden. Wel adviseerde de bedrijfsarts werkgever en werknemer om, onder begeleiding van een onafhankelijke derde, gesprekken te voeren over de werkgerelateerde factoren die een rol speelden bij het verzuim.

Werkgever wilde daarop gesprekken voeren onder leiding van een derde. De gemachtigde van werknemer gaf aan dat werknemer daartoe niet in staat was. Werkgever hield echter vast aan de gesprekken en dreigde met een loonstop. Werknemer nam uiteindelijk deel aan een eerste kennismakingsgesprek, maar niet aan de vervolggesprekken. Werknemer vroeg vervolgens opnieuw een deskundigenoordeel aan bij het UWV. Op 3 juni 2026 concludeerde het UWV dat werknemer voldoende had meegewerkt aan de re-integratie. Volgens het UWV had juist werkgever het proces belemmerd, onder meer doordat werknemer geen eigen begeleider mocht meenemen naar de gesprekken. Nadat werknemer niet verder deelnam aan de gesprekken, legde werkgever per 19 mei 2026 een loonstop op. Werknemer vordert dat de kantonrechter werkgever veroordeelt tot betaling van het achterstallige loon vanaf 19 mei 2026, vermeerderd met vakantiegeld, wettelijke verhoging, wettelijke rente en proceskosten.

Oordeel

De kantonrechter oordeelt als volgt. Werkgever heeft geen probleemanalyse of plan van aanpak overgelegd en nergens blijkt dat is onderzocht of werknemer passende arbeid kon verrichten. Daarnaast acht de kantonrechter de adviezen van de bedrijfsarts innerlijk tegenstrijdig. Eerst werd geoordeeld dat slechts sprake was van een arbeidsconflict, terwijl het UWV daarna vaststelde dat werknemer leed aan ernstige psychische problematiek en geen duurzaam benutbare mogelijkheden had. Vervolgens oordeelde ook de bedrijfsarts dat werknemer niet belastbaar was, maar adviseerde tegelijkertijd gesprekken met werkgever te voeren. Volgens de kantonrechter valt dit niet met elkaar te rijmen. Zolang geen duurzaam benutbare mogelijkheden bestaan, kunnen van een werknemer ook geen re-integratie-inspanningen, zoals gesprekken met de werkgever, worden verlangd. De kantonrechter oordeelt daarom dat werkgever niet van werknemer kon verwachten dat hij aan de gesprekken deelnam. De verplichting om deze gesprekken te voeren was geen redelijk voorschrift in de zin van de wet. De wettelijke basis voor de loonstop ontbrak dan ook. De loonstop is daarom onterecht opgelegd. Werkgever wordt veroordeeld tot betaling van het achterstallige loon vanaf 19 mei 2026. Ook de wettelijke verhoging en de wettelijke rente worden toegewezen. De kantonrechter ziet geen aanleiding de wettelijke verhoging te matigen, omdat werkgever ondanks de tegenstrijdige adviezen van de bedrijfsarts en de bezwaren van werknemer de loonstop heeft doorgezet.