Feiten

Werknemer is per 1 februari 2025 voor 24 uur per week in dienst getreden bij werkgeefster in de functie van praktijkmanager en voor 8 uur per week bij een eenmanszaak. Werkneemster heeft een moeizaam verloop van het dienstverband en er is met elkaar gesproken over beëindiging van het dienstverband. Op 30 september 2025 heeft werkneemster de arbeidsovereenkomsten opgezegd. Werkneemster vordert hoofdelijke veroordeling van gedaagden tot betaling van loon.

Oordeel

De kantonrechter oordeelt als volgt. Alleen voor de loonvordering over juni tot en met oktober 2025 geldt dat, met enige goede wil, sprake is van een spoedeisend belang. Voor de overige vorderingen, zoals overuren en vakantiegeld, geldt dit niet. Werkneemster heeft de werkgever en de eenmanszaak gezamenlijk gedagvaard, omdat beide bedrijven naar haar stellingname feitelijk als één geheel opereren. De werkgever en de eenmanszaak hebben daartegen ingebracht dat zij afzonderlijke ondernemingen zijn en dat zij niet hoofdelijk aansprakelijk kunnen worden gehouden voor eventuele schulden van elkaar. De kantonrechter stelt ze daarin in het gelijk. Werkneemster had haar vorderingen aan specifieke partijen dienen toe te rekenen. Nu zij dat niet heeft gedaan, strandt de vordering. Overigens geldt dat de vordering, als deze op juiste wijze was ingestoken, afgewezen zou zijn omdat deze zaak gelet op de diverse geschilpunten tussen partijen grondig bodemonderzoek vergt, waar een kort geding zich niet voor leent. Onder meer naar de overuren en het overeengekomen studiebeding is nader onderzoek nodig. Wat betreft de gevorderde loonstroken geldt dat deze inmiddels bij antwoord zijn overgelegd. De vordering wordt dan ook afgewezen. Werkneemster wordt in de proceskosten veroordeeld.