Feiten

Werknemer is sinds 1 juni 2017 in dienst bij werkgever als machinist/allround medewerker en meldt zich op 29 september 2025 ziek. Tijdens zijn ziekte ontstaan bij werkgever vermoedens dat werknemer werkzaamheden verricht voor het schildersbedrijf van een vriend. Werkgever schakelt daarop een recherchebureau in. Uit observaties blijkt dat werknemer tijdens zijn ziekte meerdere keren schilderwerkzaamheden verricht, terwijl hij tegenover werkgever en de bedrijfsarts had aangegeven niet te kunnen re-integreren. Op 20 maart 2026 wordt werknemer op staande voet ontslagen. Hij komt niet tegen dit ontslag op. Werkgever verzoekt vervolgens onder meer om betaling van de gefixeerde schadevergoeding, vergoeding van de kosten van mediation en het rechercheonderzoek en terugbetaling van het tijdens ziekte betaalde loon.

Oordeel

De kantonrechter oordeelt als volgt.

Gefixeerde schadevergoeding
Werknemer heeft verwijtbaar gehandeld door tijdens zijn ziekte werkzaamheden voor een derde te verrichten zonder dit aan werkgever te melden, terwijl hij had aangegeven niet te kunnen re-integreren. Dat niet vaststaat dat werknemer voor deze werkzaamheden werd betaald, maakt dit niet anders. Werknemer is daarom in beginsel de gefixeerde schadevergoeding van artikel 7:677 lid 2 en 3 BW verschuldigd. Omdat werkgever bij de eindafrekening echter al een hoger bedrag had verrekend dan waarop hij recht had, resteert geen bedrag dat werknemer nog moet betalen.

Kosten rechercheonderzoek
De kosten van het rechercheonderzoek van € 23.522,05 exclusief btw worden wel toegewezen. Op grond van artikel 6:96 lid 2 onder b BW kunnen redelijke kosten ter vaststelling van schade en aansprakelijkheid voor vergoeding in aanmerking komen. Het was volgens de kantonrechter redelijk dat werkgever onderzoek liet verrichten, omdat hij al signalen had ontvangen dat werknemer tijdens zijn ziekte elders werkte en het onderzoek dit vermoeden bevestigde. Ook de omvang van de kosten is voldoende onderbouwd.

Terugbetaling loon
Het verzoek om het tijdens ziekte betaalde loon terug te betalen wordt afgewezen. De bedrijfsarts had werknemer volledig arbeidsongeschikt geacht voor zijn eigen werkzaamheden. Hoewel werknemer de bedrijfsarts onjuist heeft geïnformeerd, staat daarmee niet vast dat hij bij juiste informatie had moeten re-integreren en zijn re-integratieverplichtingen vervolgens niet zou zijn nagekomen. Werkgever was daarom in beginsel op grond van artikel 7:629 BW gehouden het loon door te betalen. Dat werknemer zich mogelijk niet als goed werknemer in de zin van artikel 7:611 BW heeft gedragen, maakt het betaalde loon bovendien niet tot schade: het loon was verschuldigd op grond van de arbeidsovereenkomst en er ontbreekt causaal verband tussen het handelen van werknemer en de loonbetaling