Feiten

Werkneemster is per 17 juni 2024 in dienst getreden bij Teamzorg B.V. (hierna: Teamzorg) in de functie van verzorgende niveau 3. Werkneemster is sinds 2023 onder bewind gesteld. In maart 2025 heeft werkneemster zich ziekgemeld. De re-integratie is niet soepel verlopen en in de loop van 2025 heeft Teamzorg voorgesteld de arbeidsovereenkomst te beëindigen. Tijdens een discussie in juni 2025 heeft werkneemster een formulier getekend voor het inleveren van de leaseauto. Werkneemster heeft de handtekening die zij had gezet voor het inleveren van de auto vervolgens herroepen. Vervolgens hebben partijen over en weer getwist. Daarna zijn partijen een mediationtraject gestart, dat uiteindelijk niet van de grond is gekomen. Nadat partijen wederom hebben getwist over de re-integratie, is werkneemster op 7 november 2025 op staande voet ontslagen, vanwege het niet uitvoeren van re-integratiewerkzaamheden en het niet verschijnen op afspraken. Werkneemster verzoekt vernietiging van het ontslag op staande voet.

Oordeel

De kantonrechter oordeelt als volgt. Het vier uur te laat bij een cliënt verschenen waardoor de cliënt geen zorg heeft kunnen krijgen, levert geen dringende reden op. Een officiële waarschuwing had kunnen volstaan. De kantonrechter stelt vast dat de re-integratiewerkzaamheden die werkgeefster aan werkneemster heeft opgedragen in lijn waren met de adviezen van de bedrijfsarts. Het kan echter voorkomen dat een eerder gegeven advies in de praktijk toch niet haalbaar blijkt te zijn. In dit geval lijkt daar geen sprake van te zijn geweest, gelet op de elkaar opvolgende adviezen waarin de bedrijfsarts steeds heeft geadviseerd de werkzaamheden verder op te bouwen. Werkneemster heeft niet nader onderbouwd waarom zij fysiek, mentaal of om praktische redenen niet in staat was de re-integratiewerkzaamheden zoals geadviseerd door de bedrijfsarts te verrichten. Indien werkneemster het niet eens was met de adviezen van de bedrijfsarts had het op haar weg gelegen om een second opinion aan te vragen, wat zij niet heeft gedaan. Het is dan ook begrijpelijk dat hier vanuit werkgeefster een arbeidsrechtelijke sanctie op diende te volgen. In het geval een werknemer ziek is en niet voldoende meewerkt aan zijn of haar re-integratie kan een werkgever onder omstandigheden een loonsanctie opleggen. De eerste en passendste sanctie was in dit geval een loonstop. Dit heeft werkgeefster ook gedaan, op 3 november 2025. Vervolgens heeft zij werkneemster op 4 november 2025 tweemaal gemaild met het verzoek om op gesprek te komen en is zij drie dagen later overgegaan tot het ontslag op staande voet. Nog daargelaten dat de loonstop op dat moment nog geen effect had kunnen hebben, is een ontslag op staande voet in dit geval een te vergaande maatregel. Een werkgever mag bovendien bij een zieke werknemer niet actief aansturen op het sluiten van een vaststellingsovereenkomst, omdat dat grote risico’s voor de werknemer met zich brengt. De kantonrechter heeft overigens sterk de indruk dat het verzoek om de bedrijfsauto in te leveren rechtstreeks verband houdt met het idee van het beëindigen van het dienstverband. Het ontslag wordt vernietigd en Teamzorg dient het loon vanaf het ontslag tot het einde van het bepaaldetijdcontract terug te betalen. Ook de transitievergoeding wordt toegewezen. Teamzorg dient ingehouden schoonmaakkosten van de bedrijfsauto terug te betalen. Niet kan worden vastgesteld of de vlekken op de stoelbekleding zijn ontstaan in de periode dat werkneemster de auto in gebruik had. Het had op de weg van werkgeefster gelegen dit aan te tonen. Dat werkneemster aansprakelijk is voor de schade heeft werkgeefster dan ook onvoldoende onderbouwd. En al zou vast komen te staan dat de vlekken zijn ontstaan in de periode dat werkneemster de auto in gebruik had, dan heeft werkgeefster de hoogte van de kosten niet onderbouwd. Teamzorg dient de ingehouden studiekosten terug te betalen, nu geen studieovereenkomst is verstrekt. Teamzorg moet de ingehouden schadevergoeding terugbetalen en wordt in de proceskosten veroordeeld.