Feiten

Op 9 oktober 2015 is ter exploitatie van een sportschool Harlem Athletics B.V. opgericht. Op 30 november 2018 is Harlem Athletics ontbonden. Uit het uittreksel van de Kamer van Koophandel blijkt dat vennootschap X de bestuurder was van Harlem Athletics. Werkgever is de bestuurder is van vennootschap X. Werkneemster vordert dat de kantonrechter werkgever veroordeelt tot betaling van een bedrag van € 70.348,13 aan loon, vakantiegeld, niet genoten vakantiedagen, wettelijke verhoging en incassokosten. Werkneemster legt aan de vordering ten grondslag dat zij van 1 juli 2016 tot en met mei 2018 bij Harlem Athletics heeft gewerkt. Ondanks herhaalde verzoeken van werkneemster zijn de tussen partijen gemaakte afspraken niet vastgelegd in een arbeidsovereenkomst en heeft werkneemster geen loon gekregen. Werkgever is als bestuurder aansprakelijk voor de vordering. Volgens werkgever kwam werkneemster met iemand mee naar de club, omdat zij dat prettig vond als tijdverdrijf gedurende haar werkloosheid. Zij voerde uit zichzelf soms klusjes uit, als vorm van dagbesteding. Van een gezagsverhouding was geen sprake. Bovendien stelt werkgever dat werkneemster de verkeerde partij heeft gedagvaard. Werkgever was namelijk geen bestuurder van het inmiddels ontbonden Harlem Athletics.

Oordeel

Als meest verstrekkende verweer moet eerst de vraag worden beantwoord of werkneemster kan worden ontvangen in haar vordering, nu zij werkgever en niet vennootschap X (de bestuurder van Harlem Athletics) in rechte heeft betrokken. De kantonrechter oordeelt dat werkneemster niet kan worden ontvangen in haar vordering; zij heeft de verkeerde partij gedagvaard. Werkneemster is bijgestaan door een professionele gemachtigde en had uit het register van de Kamer van Koophandel kunnen weten dat werkgever niet de bestuurder was van Harlem Athletics. Dat werkgever indirect bestuurder was van Harlem Athletic, omdat vennootschap X de bestuurder was van Harlem Athletics en werkgever de bestuurder was van vennootschap X, maakt niet dat werkgever de door werkneemster aan te spreken partij is. Het voorgaande leidt ertoe dat het primaire verweer van werkgever slaagt en werkneemster niet-ontvankelijk zal worden verklaard in haar vordering.