'Verzekeringsarts: een prachtig, maar lastig vak'

Verzekeringsgeneeskunde is een bijzonder specialisme en UWV is de grootste werkgever van de artsen die dat vak uitoefenen. Hoe beoordelen verzekeringsartsen? Welke richtlijnen hanteren ze en hoe pakken die in de praktijk uit? Is de beoordelingssystematiek nog wel up-to-date en tegen welke problemen lopen ze aan? In UWVMagazine online deze maand aandacht voor dit onderwerp.

Over de rol en de positie van de verzekeringsarts bestaan bij het grote publiek de nodige misverstanden, stelt Han Anema, hoogleraar Sociale Geneeskunde aan het VUmc. Daarnaast bekleedt Anema de door UWV gefinancierde leerstoel Verzekeringsgeneeskunde. ‘In opdracht van de wetgever beoordeelt de verzekeringsarts wat iemand nog kan of niet kan. Dat is een heel andere beoordeling dan die van een huisarts of een medisch specialist. Voor alle duidelijkheid: ook de verzekeringsgeneeskunde is een specialisme, met een vierjarige opleiding’. Het is dan ook belangrijk, benadrukt hij, dat de verzekeringsarts zijn rol aan de cliënt duidelijk maakt. ‘Communicatie is een essentieel onderdeel van ons vak.’

Een tweede misverstand is dat het oordeel van de ene verzekeringsarts vaak verschilt met dat van de andere: ‘Door de richtlijnen en protocollen die UWV hanteert, valt dat reuze mee, blijkt uit ons onderzoek. Wel wijkt het oordeel van de huisarts of medisch specialist soms af van dat van de verzekeringsarts. Dat heeft onder meer te maken met het feit dat onze expertise en ons referentiekader verschillen: het weer zo goed mogelijk participeren van de cliënt staat voor verzekeringsartsen centraal. Uit onderzoek blijkt dat werk de gezondheid ten goede komt.’