Arbeidsmigratie draagt bij aan de verelendung die de onderkant van de arbeidsmarkt in de greep heeft gekregen

Arbeidsmigratie is in beginsel geen probleem, maar waarom wordt het steeds maar niet beter geregeld?

Het moet, althans voor Nederland, een van de meest ondoordachte politieke besluiten van deze eeuw zijn geweest: toen de grenzen van de nieuwe Oost-Europese EU-landen stapsgewijs opengingen voor het vrije verkeer van arbeid, werd verwacht dat er op termijn zo’n 40 duizend arbeidsmigranten hier naartoe zouden komen. Al enkele jaren later, in 2011, stelde een parlementaire onderzoekscommissie bedremmeld vast dat het er inmiddels 200 duizend waren. Weer acht jaar later weten we dat ook dat getal alweer is verdubbeld.

In één opzicht zijn de open grenzen een doorslaand succes: ontelbare Nederlandse bedrijven en instellingen hadden allang de deuren moeten sluiten zonder de hulp van al die Oost-Europese werkkracht. En ontelbare particulieren profiteerden doordat de arbeid aan, in en om het huis betaalbaar bleef. In een vergrijzend land met een krimpende beroepsbevolking is arbeidsmigratie in beginsel geen probleem maar een oplossing.